Yeraltı sahnesinde uzun yıllardır üretim yapan Emre Terzioğlu’nun post-punk/darkwave projesi Glymps‘in ve post-punk sahnesinde adını sıkça duyduğumuz Altan’ın ortak deneyimlerinden doğan post-punk kökenli albüm Gelir Geçer, 6 Kasım’da dinleyicisiyle buluştu.

Prodüksiyon ve söz yazımı sürecinin eş zamanlı yürütüldüğü Gelir Geçer’in temeli, gerçek ve yapay arasındaki sınırın bulanıklaştığı günümüz dünyasında gerçek bir iş birliğine dayanıyor.

“Uzakta” teklisinin ardından gelen bu albümde müziği diri tutan bir türsel çeşitlilik göze çarpıyor.

Albüm, kendi türünün sınırları dışına çıkarak post-punk ve darkwave’in kasvetini katmanlı vokaller ve drum & bass’ın yüksek tempolu dinamiklerinin yardımıyla punk’ın ham enerjisi ve hip-hop’ın ritmik yürüyüşleriyle birleştirerek türler arasında geçişler sunuyor.

Görsel ve işitsel dünyası kolektif bir üretim sürecinde ortaya çıkan albüm, kurgu ve renklendirmede Mert Savaş’ın, illüstrasyonlarda Emre Sipahi’nin, kostümlerde Focsel’in ve kliplere hayat veren yönetmenler Burak Düzer ile Veli Furkan Güneş’in katkılarıyla şekilleniyor.

Bütünlüklü bir konsept taşıyan 9 parçalık albümün miks ve mastering işlemlerini, aynı zamanda bazı şarkıların prodüksiyonunda yer alan Andy Naida üstleniyor.

Albüme, diğer şarkılara kıyasla daha yumuşak bir sound’a sahip olan Bir Gün Herkes Evine Döner ile giriş yapıyoruz. Bu şarkı, sonu belli olmayan bir yolda karmakarışık bir zihinle yürümeye çalışanların şarkısı. Merkezde her şeyden çok istenen bir şey var ama ona nasıl ulaşılacağı bilinmiyor. Belirsiz bir yolda yürümek daraltıcıdır; fakat durursak düşlediklerimize geç kalıyor gibi hissederiz. Her gün yeniden başlarız ama “ya olmazsa?” korkusunu zihnimizden kolayca silip atamayız.

Şarkıda bahsedilen ev belki bir şehir, belki bir insan, belki bir duygu, belki de henüz karşımıza çıkmamış bir yerdir.

Tüm bu ihtimallerin ortak noktası, bir yerlerde kişinin kendi benliğini hatırlatıyor olmasıdır. İnsan, hiç bitmeyecekmiş gibi hissettiren karanlık süreçlere rağmen bir şekilde kendi özüne döner ve onun sesini dinlemeye başlar.

Ölmek Bedava yabancılaşma ve kaybolmanın şarkısı. Acı çekmekle acıya alışmak arasında kalmanın huzursuz hali; döngü içerisinde sürüp giden melankoli ve içsel sorgulamalar eşliğinde, her şeye yeniden başlama arzusunu anlatıyor. İnsan bazen uzun süren karanlık gecelerden, hislerden, insanlardan, hatta öz benliğinden kaçmak isteyebiliyor fakat ait hissedememenin boğuculuğu yüzünden belli bir noktada tıkanıyor. Şarkı “Vazgeç dünyadan, hadi sil baştan. Düştüm çok uzağa, vazgeç dünyadan” diyerek bitiyor ve bize hâlâ yolunu bulamadığını ama pes etmek istemediğini söylüyor.

Eylül ayında albüm öncesi teklilerin ikincisi olarak yayımlanan Bir Başkaydım, albümün en dinamik parçalarından biri. Özünde çaresizliği, eski benliğe duyulan özlemi ve melankolik ruh halini barındıran lirikler; zıt bir sound’la güzel bir kontrast yakalayarak ağlayarak dans etme temasıyla uyumlanıyor. Geçmişten kaçmaya çalışıp kaçamayan, kendisini bir döngünün içerisinde bulan bu şarkı, siyah beyaz bir kliple bütünleşiyor.

Albümün en karanlık sound’larından birine sahip olan Herkes Seni Hatırlar, insanın kendi başına kaldığında yaptığı iç hesaplaşmanın şarkısı. Açılışını “Sen gerçekten kaldın mı yolda, devam etmen gerekirdi aslında” dizeleriyle yapan ve albümde birkaç kez daha karşılaşacağımız yolda olmanın getirdiği kargaşadan bahseden bu parça bizi derin bir sorgulamaya itiyor:

Herkes seni hatırlar ama nasıl hatırlar?”

İç dünyasındaki daralmışlığı gizleyemeyen melankolik birisi olarak mı? Yoksa kendi başına kaldığında ne yapacağını bilemeyen, zihnindeki düşüncelerden kurtulamayan ama mutsuzluğunu çevresine belli etmemeyi başaran; kendi yalnızlığında kimseyi bulamasa da herkesin yardımına koşan biri olarak mı?

Kötü Şirket albümdeki türler arası geçişi en net görebildiğimiz parçalardan biri. Şarkının ilk ve ikinci yarısı birbirinden farklı evrenler oluşturmasına rağmen, ortak dertler sayesinde birbirini kuvvetli bir şekilde tamamlıyor. Kırgınlığı ve değişme çabasını kafası karışık bir şekilde anlatan parça, kendi içerisinde de birtakım tezatlıklar barındırıyor.

Bu tezatlıklar, ne yapacağını bilmeyen bir insanın zihninin sesine benziyor. Çevresinin düşmanlaştığını fark etmiş, bunaltıcı hisler onu sakin olmaya itmiş, hayallere dalmış, bir şeyleri değiştirmek istiyor, deniyor ama henüz istediğine ulaşamamış ve nasıl ulaşacağını bilmiyor. Kısacası, bir kısır döngü içerisinde deneyip duruyor.

Gelir Geçer albümü dinleyiciyle buluşmadan önce dinlediğimiz son tekli Taş ve Sopa, albümdeki en sert şarkılardan biri. İçsel çatışmaları keskin bir sound’la sentezleyen bu parça,if kesitlerini günlük hayattan alan ve albümde var olan kolektif üretimi bize stüdyo dışından seslenerek anlatan filtresiz bir klibe sahip. “Var olduğum her yer benim, yaşamaktan beter haldeyim” sözüyle albümün derin ama gerçek dünyasını gözler önüne seren bu şarkının, dinleyenlerde güçlü bir karşılık bulacağına inanıyorum.

Televole adı gereği ışıltılı ve renkli görünse de bizi hissizlik ve belirsizlik eşliğinde, şarkıda geçen “yokuş hisler denizi”ne sürüklüyor. Paranoyaların hâkim olduğu bir karanlıkta yine de hayal kurmaya çalışmanın çaresizliğini anlatan bu şarkı, müzikal dünyasında endüstriyel dokulardan yardım alıyor.

Temmuz ayında yayınlanan ve albümden dinlediğimiz ilk şarkı olan Gözler1, her şeyin çok komplike olduğu modern dünyanın yapay düzensizliği ve samimiyetsiz ilişkilerinden besleniyor. Bir gece yarısı arayışlar, pişmanlıklar ve sorgulamalar eşliğinde kocaman binaların olduğu bir çarpık kentleşme manzarası izlemek gibi hissettiren bu şarkı, kendi kasvetini klibin tekinsizliğiyle birleştirerek bütüncül bir hikâye ortaya koyuyor.

Ayrıca, klipte nostaljik bir hüznü anımsatan Silence is More Musical detayına değinmek isterim. Silence is More Musical, Emre Terzioğlu’nun da parçası olduğu Hedonistic Noise’un 2017’de çıkan albümünün adı. Bu vesileyle yerli punk sahnesine çok büyük katkıları olan Orçun Özdemir’i de anmış olalım.

Gelir Geçer’in kapanış şarkısı Hep Aynı, yumuşak ve monoton bir girişle başlıyor. İkinci yarısında ise son kez isyankâr bir sound yardımıyla derdini paylaşıyor. Kişisel dertlerimizi ve hislerimizi şımarıklık olarak gören yeni dünya düzeni bize sürekli planlı olmamızı, sabahın erken saatlerinde kendimizi metropole atmamızı, iletişim becerisi yüksek, farklı konularda başarılı ama aynı zamanda gündelik işlere vakit ayırabilen birisi olmamızı söylüyor.

Her şey o kadar hızlı ki çoğu zaman ruhumuzu dinlemeye doğru düzgün vakit bulamıyoruz. Tam “bugün güzel bir gün galiba” derken, kendimizi geç kalmışlık hissiyle yine bir curcunanın içinde buluyoruz.

Her gün bu döngü içerisinde yaşamaya çalışan ve insanlarla derinlikli ilişkiler kuramayan biri, ister istemez kendisini bir tükenmişliğin içerisinde bulur; belki “yarın daha farklı olur” umuduyla devam etmeye çalışsa da bu hislerden kolayca kurtulamaz. “Her sabah en baştan, hep aynı tuzak” dizelerini kişisel hayatlarımıza göre farklı şekillerde yorumlayabiliriz ama bence ortak görüşümüz, kısır döngü içerisinde devam eden şeylerin yolculuğumuzu zorlaştırdığı yönünde.

Gelir Geçer’in en sevdiğim yanı kendimi zaman zaman çok yalnız hissettiğim, sadece bana ait olduğunu düşündüğüm şeyleri iki farklı sanatçıdan dinleyerek en azından yalnız olmadığım hissine kapılmak oldu.

Yabancılaşma, sorgulama, aidiyetsizlik, hissizleşme, pişmanlık ve yalnızlık gibi boğucu olgulardan yola çıkan ve kolektif bir üretime dayandırılmış olan bu kasvetli albüm dertlere ortak olmaya güzel bir lansman partisiyle devam ediyor.

Glymps ve Altan’ın yanı sıra Rinxlaya, Wodashin ve Affet Robot’un sahne alacağı lansman 13 Kasım gecesi Karga’da gerçekleşecek; lansman partisinin Ankara ayağı ise 28 Kasım gecesi Zürafa PSM’de gerçekleşecek.