Adéla: Hollywood’a Ulaşmak, Oraya Ait Olmak mı Demek?

Bir pop yıldızı nerede doğar? Los Angeles’ta mı? Londra’da mı? Dünyanın en büyük plak şirketlerinin, stüdyolarının ve müzik endüstrisine yön veren isimlerinin bulunduğu şehirlerden birinde mi?

Popüler müzik tarihine baktığımızda, uluslararası başarıya ulaşan sanatçıların önemli bir bölümünün kariyerlerinin bu şehirlerde şekillendiğini görüyoruz. Özellikle Amerikan müzik endüstrisi, uzun yıllardır dünyanın dört bir yanındaki gençlere benzer bir hayal sunuyor: Yeterince yetenekliyseniz, yeterince çalışırsanız ve bir gün Hollywood’a ulaşabilirseniz, siz de yıldız olabilirsiniz.

Peki, bu dünyanın çok uzağında doğduysanız ne olacak? Yaşadığınız ülke uluslararası müzik endüstrisinin önemli merkezlerinden biri değilse, çevrenizde size yol gösterebilecek kimse yoksa ya da çocukluğunuz boyunca televizyonda gördüğünüz hayat kendi gerçekliğinizden tamamen farklıysa?

22 yaşındaki Slovak şarkıcı Adéla Jergová‘nın hikâyesi de bu hayalle başladı.

Bugün milyonlarca dinleyiciye ulaşan ve global pop sahnesinde kendisine yer açan Adéla, çocukluğunu Slovakya’nın başkenti Bratislava’da geçirdi. Ancak büyüdüğü dünya ile hayalini kurduğu dünya birbirinden oldukça farklıydı. Disney Channel izleyerek İngilizce öğrenen, Miley Cyrus ve Ariana Grande gibi pop yıldızlarının röportajlarını takip eden Adéla için Amerikan pop kültürü, bir gün parçası olmak istediği dünyanın nasıl işlediğini öğrenmenin yoluydu. Henüz dokuz yaşındayken pop yıldızlarını dikkatle inceliyor, bu sektöre nasıl girebileceğini düşünüyordu. Amerikan kültürüne duyduğu ilginin kaynağını Slovakya’da büyürken çevresindeki insanlardan farklı hissetmesi olarak anlatan Adéla, kendisine bambaşka bir gelecek çizmesi gerektiğini çok küçük yaşta benimsemiş.

Adéla Talks Upcoming Debut, Worshipping Beyoncé for Song Shuffle

Adéla, 11 yaşında profesyonel bale eğitimine başlayarak ilk adımını atmış. Sonrasında Slovakya’dan ayrılarak önce Avusturya’da, ardından Londra’da eğitim görmüş. Bu noktada kararı hâlâ net: Hayatının geri kalanını müzikle geçirmek istiyor.

HYBE ile Geffen Records’un yeni bir kız grubu oluşturmak amacıyla düzenlediği The Debut: Dream Academy yarışması ise onun büyük planı için mükemmel bir fırsat. Ancak Adéla’nın hikâyesi burada beklediği gibi ilerlemiyor. Bugün KATSEYE adıyla tanıdığımız grubun oluşturulduğu yarışmada elenen isimlerden biri oluyor. Üstelik yarışma sürecini konu alan Netflix belgeseli Pop Star Academy, onu yalnızca müzikal yetenekleriyle değil, kişiliği ve diğer yarışmacılarla ilişkileri üzerinden de kamuoyunun değerlendirmesine açıyor. Yarışmanın ardından dış görünüşü de sosyal medyada yoğun biçimde tartışılan Adéla, kendisine yöneltilen olumsuz yorumlardan etkilendiğini ve bir dönem bu nedenle çene dolgusu yaptırdığını anlatıyor.

Böyle bir deneyimin ardından ülkesine dönmek yerine Los Angeles’ta kalmayı tercih eden Adéla, kendi müziğini yayımlayarak kariyerinde yeni bir sayfa açtı. Bu kararlılığın karşılığını ise 2025 yılında Capitol Records’la anlaşma imzalamasıyla buldu.

Aynı yıl yayımladığı EP’si The Provocateur ile dikkatleri üzerine çekmesinin ardından 4 Eylül 2026’da ilk stüdyo albümü PRIMA’yı bizimle buluşturdu.

Bütün bunları birkaç paragrafta anlatmak kolay. Ancak Bratislava’da büyüyen bir çocuğun, yıllarca yalnızca ekranlarda gördüğü dünyanın içine girip kendi müziğini üretmeye başlaması, üstüne çok daha fazla konuşulması gereken bir hikâye.

Elbette müzik endüstrisinde başarı yalnızca çalışarak elde edilmiyor. Doğru insanlarla tanışmak, ekonomik imkânlara sahip olmak ve doğru zamanda doğru yerde bulunmak da bu sürecin parçaları. Adéla’nın hikâyesinde beni etkileyen şey ise bütün bu koşullara rağmen çocukken kendisine biçtiği geleceği gerçekleştirebilmiş olması.

Üstelik ilk albümünde, yıllarca hayranlık duyduğu Amerikan pop kültürüne söyleyecek birkaç sözü de var.

PRIMA: Bir popstarın doğuşu

Adéla’nın ilk stüdyo albümü PRIMA, adını sanatçının bale geçmişinden alıyor. İtalyancada “ilk” anlamına gelen kelime, baledeki prima ballerina unvanına da bir gönderme.

Yıllarca profesyonel bale eğitimi alan Adéla, bu kavramı kendi müzikal hedefiyle ilişkilendiriyor. Bir zamanlar sahnenin en iyi balerini olmayı isteyen küçük kız, şimdi pop müziğin prima ballerina’sı olmayı hedefliyor.

Albümün bu kadar kişisel bir isim taşıması şaşırtıcı değil çünkü PRIMA, Adéla’nın çocukluğundan bugüne kurduğu hayallerin, verdiği kararların ve geride bıraktığı hayatı anlatan bir çalışma.

Adéla Is An Open Book. Just Ask Her Therapist.

Müzikal açıdan baktığımızda ise The Provocateur’daki daha sert ve deneysel elektronik pop anlayışının yerini, 2000’lerin sonu ve 2010’ların başındaki pop müziği hatırlatan daha tanıdık bir sound alıyor. R&B etkileri, yoğun baslar, elektronik prodüksiyon ve dönemin pop yıldızlarını anımsatan vokal tercihleri albüm boyunca karşımıza çıkan unsurlar. Şaşırtıcı değil, sonuçta Adéla bunları dinleyerek büyüdü.

Bu değişim albümü merakla bekleyen bir grubun beklentisini karşılamamış olabilir. Özellikle The Provocateur’ın daha agresif ve aykırı tarafını seven dinleyiciler için PRIMA zaman zaman fazla güvenli bir yerde duruyor. KGB ve Ain’t In LA gibi şarkılar Adéla’nın karakterini güçlü biçimde yansıtırken albümün bazı bölümlerinde yıllardır tekrar eden pop motifleri ağırlıkta.

Yine de Adéla’nın ilk albümünü değerlendirirken daha önce yayımladığı müzikten neden uzaklaştığını düşünmek gerekiyor. Teen Vogue röportajında The Provocateur’ı öfkeyle şekillenmiş bir proje olarak anlatırken PRIMA’yı daha eğlenceli, daha neşeli ve 12 yaşındaki hâlinin seveceği bir albüm olarak tanımlıyor.

Büyük hayaller kurmak için Los Angeles’ta doğmak gerekmiyor

Ain’t In LA, ilk dinleyişte Hollywood’un yarattığı kusursuz hayat imajına karşı yazılmış eğlenceli bir pop şarkısı gibi duyuluyor ancak şarkının ortaya çıkış hikâyesi, Disney izleyerek hayaller kuran bir kuşağın aşina olduğu tanıdık his üzerine.

Adéla, Bratislava’ya yaptığı bir ziyaret sırasında annesinin 18 yaşındaki fotoğraflarını görüyor. Fotoğraflarda annesi, Batı pop kültürüne ait görseller ve posterlerle kaplanmış bir duvarın önünde duruyor. Bu posterlerin bir kısmı, Adéla’nın büyükbabası tarafından Almanya’dan gizlice getirilmiş.

Annesinin gençliğinde Slovakya, komünist yönetim altındaki Çekoslovakya’nın bir parçasıydı. Batı’dan gelen kültürel ürünlere erişmek bugünkü kadar kolay değildi. Dolayısıyla bu posterler, başka bir dünyaya duyulan merakın da göstergesiydi.

Adéla, annesinin fotoğraflarını gördüğünde benzer hayallere sahip olmasına rağmen hiçbir zaman bu hayalleri gerçekleştirme fırsatı bulamayan kadınları düşünüyor. Şarkıyı da annesine ve dünyanın farklı yerlerinde yaşayan, yetenekleriyle yeterince görünür olamayan kadınlara ithaf ediyor.

Hikâyenin beni en çok etkileyen tarafı, anne ve kızının aynı kültürel dünyaya farklı koşullarda hayranlık duyması. Birinin odasının duvarındaki posterlerle sınırlı kalan Amerikan pop kültürü, diğerinin yıllar sonra kariyerini şekillendirdiği bir dünyaya dönüşüyor.

Adéla’nın annesi başka bir hayatın mümkün olduğunu posterlerde görürken kızı o hayatın peşinden gidiyor.

Bu yüzden Ain’t In LA’nin Hollywood’a yönelik eleştirisini, yıllarca hayalini kurduğu şehre yerleşmiş birinin hayal kırıklığı olarak değerlendirmiyorum. Adéla, Los Angeles’ın kendisine sunduğu fırsatların farkında. Şarkının çıkış noktası da zaten aynı fırsatlara hiçbir zaman erişememiş kadınlar.

Dünyanın herhangi bir yerinde doğan iki insan aynı derecede yetenekli olabilir. Ancak bu yeteneği geliştirebilecekleri imkânlar, ulaşabilecekleri sektör profesyonelleri ve kendilerini gösterebilecekleri platformlar aynı değil. Los Angeles’ta doğmak kimseyi daha yetenekli yapmıyor. Ama müzik endüstrisinin merkezindeki insanlara ulaşmanın kariyerinizde belirleyici olduğu bir dünyada, nerede doğduğunuz bir anda önem kazanıyor. Adéla’nın şarkısıyla hatırlattığı şey de bu. adela, timothée chalamet'ye verilen tepkiyi fazla buldu – playtuşu

Üstelik Ain’t In LA’nin klibinin Bratislava’da çekilmiş olması şarkıya ayrı bir anlam katıyor. Hollywood’un estetik dünyasına ait unsurlar bu kez Doğu Avrupa’daki bir şehrin sokaklarında karşımıza çıkıyor. Adéla, çocukken uzaktan hayranlıkla izlediği görsel kültürü kendi ülkesine taşıyor. Popüler müzikte başarıya ulaşan sanatçıların kendilerini Amerikan kültürüne ne kadar yakın konumlandırdıklarına alışığız. Adéla ise tanınmaya başladıkça Slovak kimliğini müziğinin daha görünür bir parçası hâline getiriyor. Bunu yaparken de klişe bir yola başvurmadığını söyleyebilirim.

KGB: Amerika’nın Doğu Avrupalı bir popstarla tanışması

Adéla’nın müziğinde en sevdiğim özelliklerden biri, kendi geçmişini ve kültürel kimliğini pop müziğin içinde kullanma biçimi. Bunun en iyi örneklerinden biri de albümün açılış şarkısı KGB.

Elektronik prodüksiyonu, hızlı ritmi ve Adéla’nın kendinden emin vokaliyle öne çıkan şarkı, ilk bakışta oldukça provokatif bir pop parçası. Ancak şarkının ismi ve kullandığı tarihsel referanslar, Adéla’nın mizah içeren söz yazımını da ortaya koyuyor.

Soğuk Savaş boyunca gözetim, siyasi baskı ve istihbarat faaliyetleriyle ilişkilendirilen bir kurumun isminin dans ettiren bir pop şarkısında kullanılması kesinlikle keyifli bir tercih. Üstelik bu tercih, Sovyet nüfuzunun izlerini taşıyan bir ülkeden gelen sanatçıya ait.

Adéla bu geçmişin farkında. Vanity Fair’e verdiği röportajda, KGB’nin pek çok insanın hayatını mahvettiğini açıkça söylüyor. Kurumun ismini kullanma kararını ise ailesinin tarihsel travmalarla başa çıkarken mizaha başvurmasıyla ilişkilendiriyor. Klibin sonunda da şarkının KGB’nin eylemlerini desteklemediğini açıklayan ve Ukrayna halkıyla dayanışmasını belirten bir not bulunuyor. Klibin ilginç kurgulandığını düşündüğüm tarafı ise Sovyet tarihine yapılan gönderme kadar, Adéla’nın kendisini bir ajan gibi konumlandırması.

Çocukluğundan beri Amerikan pop kültürünü takip eden, İngilizceyi televizyondan öğrenen ve yıllarca pop yıldızlarının kariyerlerini inceleyen bir Doğu Avrupalı, şimdi kendisini Amerikan müzik endüstrisine sızmayı başarmış biri olarak anlatıyor. Amerika yıllarca dünyaya kendi pop kültürünü ihraç etti. Televizyon programları, filmler, müzik videoları ve pop yıldızları aracılığıyla milyonlarca insanın hayallerini şekillendirdi. Bratislava’da büyüyen küçük bir kız da bütün bunları dikkatle izledi. Amerikan popunun kurallarını öğrendi, o dünyada kendisine yer açmak için çalıştı ve sonunda gerçekten Los Angeles’a taşındı.

Üstelik şarkının yayımlanmasının ardından ortaya çıkan konuşmalar bu durumun daha da ilgimi çekmesine sebep oldu. KGB, Sovyet dönemine ait bir sembolü eğlenceli bir pop şarkısında kullanması nedeniyle bazı dinleyiciler tarafından jeopolitik duyarsızlıkla eleştirildi. Adéla da Teen Vogue röportajında bu tepkilerden bahsederken yorumlarda insanların birbirlerine tarihsel bağlamı anlatmasından memnuniyet duyduğunu söylüyor.

Adéla Interview on New Music, Bratislava, and Beginnings

Burada eleştirilerin tamamını bilgisizlikle açıklamak doğru olmaz. KGB gibi bir kurumun popüler kültürde kullanılması, özellikle bu kurumun faaliyetlerinden etkilenmiş insanlar açısından rahatsız edici bulunabilir. Tarihsel travmalarla mizah arasında kurulan ilişki herkes için aynı anlama gelmek zorunda değil. Ancak tartışmanın başka bir boyutu daha var: Batı merkezli pop kültüründe dünyanın geri kalanının tarihine ne kadar yer açıldığı.

Amerikan sanatçılarının başka coğrafyalara ait sembolleri, müzikleri ve estetik unsurları kendi üretimlerinde kullanmasına oldukça alışığız. Hollywood filmleri, müzik videoları ve moda kampanyaları yıllardır dünyanın farklı yerlerinden görsel referanslar alıyor. Fakat bu kez Doğu Avrupa’dan gelen bir sanatçı, kendi bölgesinin tarihsel geçmişine ait bir sembolü Amerikan popunun içine taşıyor. Ve bu sembol, bazı dinleyiciler için anlaşılması gereken yabancı bir referansa dönüşüyor.

Dünyanın geri kalanı onlarca yıldır Amerikan pop kültürünün referanslarını öğrenmek zorunda kalırken Amerikan popunun merkezindeki izleyici kitlesinin başka ülkelerin tarihine aynı derecede aşina olması beklenmiyor. Kültürel merkezciliğin şaşırtmayan bir sonucu! Bir tarafın kültürü evrensel bilgi kabul edilirken diğer tarafın kültürü açıklanması gereken bir ayrıntıya dönüşüyor. KGB etrafındaki tartışmanın en sevdiğim tarafı bu eşitsizliği görünür kılması.

Adéla’nın kullandığı referans herkesin hoşuna gitmeyebilir. Ancak şarkının zekâsını değerlendirebilmek için önce hangi tarihsel ve kültürel bağlamla oynadığını anlamak gerekiyor. Böylece karşımızda oldukça eğlenceli bir tablo oluşuyor: Amerikan pop kültürünü yıllarca ezbere öğrenmiş bir Slovak popstar, şimdi Amerikalı dinleyicilerin de Doğu Avrupa hakkında birkaç şey öğrenmesine neden oluyor.

Nicole Kidman: Hollywood’a hayran olmakla onu eleştirmek arasındaki çizgi

Albümün bir diğer öne çıkan ve şimdiden bir hit olan şarkısı Nicole Kidman, Adéla’nın Amerikan pop kültürüyle kurduğu ilişkinin farklı bir tarafını gösteriyor.

Ain’t In LA ile Los Angeles’ın dünyanın merkezi olduğu fikrini sorgulayan sanatçı, bu kez Hollywood’un en tanınmış oyuncularından Nicole Kidman’ı kendi popstar kimliğinin bir parçasına dönüştürüyor.

Şarkı, yoğun baslarla desteklenen prodüksiyonu ve kendinden emin tavrıyla albümün en akılda kalıcı parçalarından biri. Adéla’nın vokalindeki rahatlık ve sözlerdeki mizah, onun gösterişli tarafını ön plana çıkarıyor.

Klipte ise Eyes Wide Shut, Moulin Rouge!, Birth ve Babygirl gibi filmlere yapılan göndermelerle Nicole Kidman’ın farklı dönemlerde oynadığı film karakterleri yeniden canlandırılıyor.

Adéla Is An Open Book. Just Ask Her Therapist.

Adéla’nın Hollywood’a yönelik tavrını anlamak için bence bu şarkı önemli çünkü Hollywood’un temsil ettiği başarı anlayışını eleştirmesi, o dünyanın kültürel ürünlerine duyduğu hayranlıktan vazgeçtiği anlamına gelmiyor.

Adéla pop yıldızı olmak istiyor. Ünlülüğü, modayı, gösterişi ve Hollywood’un teatral dünyasını seviyor. Zaten çocukluğundan beri hayalini kurduğu hayatın önemli bir bölümünü bunlar oluşturuyor. Bu hayranlığı saklamaya da çalışmıyor.

Ancak Adéla’nın müziğinde hayranlıkla alaycılık yan yana durabiliyor. Nicole Kidman gibi büyük bir Hollywood yıldızını kendi şarkısının merkezine yerleştirirken onu ulaşılmaz bir figür olarak sunmak yerine, görsel dünyasını kendi popstar karakterinin bir parçası hâline getiriyor.

Bu yaklaşım albümün diğer şarkılarında da hissediliyor. I’m The Man ve Fantasize gibi parçalarda kendinden emin, zaman zaman abartılı bir karakterle karşılaşıyoruz. Red Bottoms ve Therapy ise bu karakterin arkasındaki güvensizlikleri ve duygusal karmaşayı gösteriyor.

Özellikle Therapy, Adéla’nın kariyerine odaklanırken geride bıraktığı hayatı hatırlattığı şarkılardan biri. Ailesinden uzakta yaşamak, kardeşinin büyümesine uzaktan tanıklık etmek ve hayallerini gerçekleştirmek uğruna bazı şeylerden vazgeçmek, yıllardır istediği hayatın beraberinde getirdiği zorluklar arasında.

Hollywood’un bütün gösterişine hayran olan Adéla’nın bu hayatın daha az parlak taraflarını da müziğine taşıması albüme kişisel bir boyut kazandırmış.

Adéla’nın cinselliği neden bu kadar tartışılıyor?

Zpěvačka Adéla dobývá svět: O jejím klipu se za hranicemi píše jako o nejsprostším, co se kdy natočil! - Super.cz

Adéla’nın sahne kimliğinden bahsederken cinselliğini ifade etme biçimini görmezden gelmek mümkün değil.

Şarkı sözlerinden kliplerine, sahne kostümlerinden koreografilerine kadar cinsellik onun görsel dünyasının önemli bir parçası. Ancak Adéla’nın bu konudaki tavrını yalnızca seksi görünerek dikkat çekmeye çalışmak şeklinde açıklamak oldukça yanlış. Bu tercihlerin geneli ardında kadınların nasıl görünmesi gerektiğine ilişkin beklentilerle oynama isteği bulunuyor gibi.

Verdiği bir röportajda, Capitol Records’la anlaşmasının ardından daha az seksüel görünmesi gerektiğini söyleyen yorumlarla karşılaştığını anlatıyor. Adéla’nın bu eleştirilere yaklaşımı ise oldukça açık: İnsanları ne kadar rahatsız edebileceğini görmek istiyor.

Kadın popstarların cinselliği üzerine yürütülen tartışmaların ne kadar eski olduğunu düşününce bu tepki şaşırtıcı değil. Madonna’nın 1990’lardaki tercihleri, Britney Spears’ın kariyeri boyunca maruz kaldığı yorumlar ve daha yakın dönemde Sabrina Carpenter’ın albüm görselleri etrafında oluşan tartışmalar, kadın sanatçıların bedenlerinin hâlâ kamuoyu tarafından denetlenen bir alan olduğunu gösteriyor.

Kadınların cinselliğini nasıl ifade etmesi gerektiğine ilişkin birbirleriyle çelişen beklentiler var. Seksi olduklarında dikkat çekmekle suçlanabiliyorlar. Cinselliği ön plana çıkarmadıklarında ise yeterince çekici bulunmayabiliyorlar. Kendi istekleriyle seksi görünmeyi tercih ettiklerinde bile bu tercihin gerçekten kendilerine ait olup olmadığı sorgulanıyor.

Bu tartışmada sıkça başvurulan kavramlardan biri, feminist film kuramcısı Laura Mulvey’nin 1975 yılında ortaya koyduğu male gaze, yani erkek bakışı. Mulvey, klasik Hollywood sinemasında kadınların çoğunlukla erkek izleyicinin görsel hazzına göre konumlandırılmasını eleştiriyordu. Ancak bu kavramın günümüzdeki bazı yorumları, seksi görünmeyi tercih eden her kadının otomatik olarak erkek bakışına hizmet ettiği düşüncesine kadar uzanabiliyor.

Adéla’nın itiraz ettiği noktalardan biri de bu.

Bir kadının kendi cinselliğini açıkça ifade etmesinin her durumda başkalarının arzularına hizmet ettiği anlamına gelmediğini savunuyor. Özellikle pop yıldızlarının kendi görünümleri üzerinde karar verme hakkına sahip olması gerektiğini düşünüyor.

Adéla’nın yaptığı şeyin farkı, cinselliği çoğu zaman mizah ve abartıyla birleştirmesi. Kendisini seksi bir pop yıldızı olarak sunarken aynı zamanda bu imajın ne kadar ileri götürülebileceğini ve insanların hangi noktada rahatsız olmaya başladığını sorguluyor.

Burada asıl mesele, cinselliğini sergileyen bir kadının bunu hangi amaçla yaptığına başkalarının karar vermeye çalışması. Bir sanatçının kendi bedenini kullanma biçimi eleştirilebilir. Görsel tercihleri beğenilmeyebilir. Hatta bu tercihlerin feminist açıdan ne kadar özgürleştirici olduğu da tartışılabilir. Ancak kadınların cinselliklerini ifade edebilmesi için öncelikle başkalarını kendi niyetlerinin samimiyetine ikna etmek zorunda kalması başlı başına sorun. Adéla’nın sanatçı kimliğini yalnızca sex sells anlayışıyla açıklamak, kullandığı mizahı ve toplumsal beklentilere yönelik eleştirisini görmezden gelmek olur.

Bratislava’dan Hollywood’a uzanan bir hayal

Bugün pop müzikte yeni bir yıldızın ortaya çıkması eskisinden hem daha kolay hem de daha zor.

Sosyal medya sayesinde dünyanın herhangi bir yerinde yaşayan bir sanatçı milyonlarca insana ulaşabiliyor. Aynı zamanda her gün yüzlerce yeni şarkının yayımlandığı, trendlerin birkaç hafta içinde değiştiği ve sanatçıların sürekli görünür olmak zorunda kaldığı bir endüstriden söz ediyoruz.

Böyle bir ortamda Adéla’nın başarısını yalnızca viral şarkılara veya dikkat çekici kliplere indirgemek istemem.

PRIMA ve Adéla’nın bugüne kadarki üretimleri, pop müziğin geleceğini ve geçirdiği dönüşümü anlamak açısından oldukça iyi bir örnek. 2000’lerin pop estetiğini günümüzün elektronik prodüksiyonuyla birleştiren, kendi kültürel geçmişini müziğine taşıyan ve popstar olmanın yazılı olmayan kurallarını sorgulayan Adéla, yeni nesil sanatçıların nasıl bir yöne ilerlediğine dair önemli ipuçları veriyor.

Bir zamanlar Bratislava’daki odasında Amerikan pop yıldızlarını izleyerek İngilizce öğrenen küçük kız, şimdi aynı endüstrinin içinde kendi şarkılarını söylüyor. Üstelik yıllarca hayalini kurduğu Los Angeles’a ulaştıktan sonra, dünyanın geri kalanında da anlatılmayı bekleyen hikâyeler olduğunu hatırlatıyor.