Men I Trust, yeni albüm “Equus Asinus” ile bugüne kadarki en içe dönük işlerinden birini bizimle buluşturdu.
Quebecli grup; adını eşeğin Latince isminden alan albümüyle oldukça ciddi, rafine ve kendine has bir karakter ortaya koyuyor. Albümün, bu yıl yayınlanacak iki parçalı bir serinin ilk yarısı olduğunu düşününce, bu sakin ve ağırbaşlı yapının ikinci bölüme kontrast oluşturacağı açık. Benim bu yılki favori albümlerime girmeyecek olsa da, elimizde sabahın erken saatleri gibi loş ve dingin bir albüm var.
Albüm, açılış parçası I Come With Mud ile beklentiyi hızlıca yükseltiyor. Alışılagelmiş Men I Trust akışkanlığı yerli yerinde. Fakat bu sefer akışkan enstrümanlar ve süzülen vokallerin yanında daha “katı” dokular da dikkat çekiyor. Neredeyse mekanik hissettiren ritmik ilerleyiş, bu albümde grubun önceki işlerine kıyasla daha cesur. Bu tarz bir yaklaşımın olabileceğinin sinyallerini Untourable Album‘de almıştık.
Ardından gelen All My Candles, grubun karakteristik davul kullanımını oldukça geri planda bırakıyor. Neredeyse ürkekçe çalınan davullar miks içinde pek yer bulamıyor. Şarkı albümün başındaki enerjiyi bir miktar düşürürse de akılda kalıcı bir melodisi var. Neyse ki hemen ardından gelen Bethlehem, elektronik detaylarıyla dikkat çekici bir yöne evriliyor.
Albümde ilerledikçe, Men I Trust’ın sessizlikten ne kadar beslendiğini daha iyi anlıyoruz. Frost Bite, akustik gitar ve sade bir vokal eşliğinde ismi gibi soğuk ve keskin hissettirirken; Heavenly Flow daha sıcak, daha içten. Albümdeki akustik gitar kullanımı, Alex Turner’ın Tranquility Base Hotel & Casino albümünü piyano üzerinden kurgulamasına benzer bir yaklaşımı çağrıştırıyor. Şarkılar önce akustik gitarla yazılmış, diğer tüm öğeler onun etrafında şekillenmiş gibi duyuluyor.
The Landkeeper ile birlikte tanıdık Men I Trust atmosferine geri dönüyoruz. Tree Among the Shrubs gibi sevilen parçaları hatırlatan yapısıyla, grubun güvenli bölgesine geçmiş hissi veriyor. Fakat hemen ardından gelen Purple Box aynı etkiyi sürdüremiyor. Albümün zayıf halkalarından biri olarak öne çıkıyor; duygusal ya da melodik açıdan kalıcı bir etki bırakmakta zorlanıyor. Neyse ki Paul’s Theme, kısa bir interlude gibi dursa da, eski İtalyan filmlerinden fırlamış hissiyle albüme farklı bir renk katıyor. Zamanla bir “cult classic” olabilir bence.
Girl (2025), 2022 versiyonundan tanıdığımız bir parça. O Fransız aksanlı soğukkanlılık yine etkileyici şekilde hissediliyor. Albüm boyunca ilerledikçe, merak yerini zaman zaman düşüşe bıraksa da, yer yer kulağıma tanıdık ve özlediğim melodiler çalınmaya devam ediyor. Özellikle vokallerle birlikte hareket eden synthler, grubun sevilen oyunlarından biri olarak burada da devrede.
Ne yazık ki Unlike Anything ve I Don’t Like Music, beklentimi karşılayamayan parçalar oldu. Zaten Men I Trust hiçbir zaman hit parça peşinde koşmadı, ama bu iki parça grup için bile fazla yavaş ve hareketsiz kalıyor. Albüm burada biraz içine kapanarak sessizliğe bürünüyor. Neyse ki Moon 2, adeta uykudan uyandıran bir şarkı. Önceki birkaç parçanın durağanlığını kırıyor ve dikkatleri tekrar topluyor.
Final parçası What Matters Most, grubun sevdiği caz ezgilerini en belirgin biçimde sergileyen parça. Tatlı, buruk ama umut dolu bir vedayı andırıyor. Albümün genel atmosferine sadık kalsa da, bir “devamı gelecek” hissiyle ikinci albümü merakla beklememi sağladı.
Equus Asinus; Men I Trust’ın bugüne kadarki işlerinden daha sessiz, daha içine kapanık ama yine de karakterli bir albüm. Herkesin hemen bağ kurabileceği bir albüm değil ama sabırla dinleyen biri için usul usul akan bir nehrin üzerine uzanmak gibi hissettiriyor. Albümdeki şarkılarla ilgili genellikle negatif konuştuğumun farkındayım fakat bu ifadelerim yüksek bir beklentiden kaynaklanıyor. Men I Trust ile ilk defa tanışan bir dinleyici için keyifli bir tecrübe olabileceğini düşünüyorum. Grubun bu yıl çıkacak iki albümünden henüz daha ilk bölümü dinledik. Eğer ikinci kısım daha enerjik olursa, bu hikâyenin bütünü çok daha anlamlı bir yere oturabilir. Şimdilik, bende uykulu bir sabah yürüyüşü hissi bıraktı.
Bu albüme puanım:
