Bugün, Kazım Koyuncu’nun ölümünün 20. yıldönümü. Onu anmanın en iyi yolu belki de bir şarkısını açmak, sözlerine dikkat etmek ve yaşarken neyin kıymetli olduğunu hatırlamak.
Karadeniz müziğini rock müziğiyle harmanlayıp kendine has bir müzik dili oluşturan Kazım Koyuncu’nun şarkıları, hepimizde birçok duyguyu yaşatmaya devam ediyor ve şüphesiz ki devam edecek de. Müziğiyle beraber üniversite senelerinden beri her zaman savunduğu değerleri ve haklı öfkesiyle birlikte halkın sesi olabilmeyi başarabilmiş biri kendisi. Bundandır ki şarkılarında duygularımıza tercüman oluşu, geleceğe daha iyi bakmamızı sağlayan bir ümit aşılıyor bizlere.
Korkuyorum Ben Geçmişten, Korkuyorum Gelecekten
Kazım Koyuncu, çocukluğundan beri kendi doğrularını savunmaktan hiçbir zaman çekinmedi. Onu bu kadar korkusuz kılan ve etkileyen, politik bilincinin oluşmasını sağlayan en önemli dönüm noktalarından biri, babasının 12 Eylül Darbesi’nin ardından 6 ay hapis yatmış olmasıydı. Henüz 7-8 yaşlarındayken abisi Hüseyin’in ‘’Küçük bir devrimci yetişiyor.’’ dediği Kazım, bu sözün hakkını tüm yaşamı boyunca verdi. Bu çizgi, onu gençliğinden itibaren hem müzikte hem de hayatta politik bir duyarlılıkla hareket etmeye yöneltti. Müziğe olan ilgisi ise ortaokul yıllarında, mandolinle başladı.
Memleket meselelerini her zaman kendi derdi gibi bildi, topluma da bu farkındalığı oluşturma gayreti içerisindeydi. Bundandır ki, kanser teşhisi aldıktan sonra bile müziği ile bizlere yol göstermeye devam etti. Eğitim almak için geldiği İstanbul’da, siyasi birtakım meselelerden sonra okuldan ayrılarak müziğe yönelmeye karar verdi. Daha sonrasında bu kararına ilişkin bir soruya
Zor dönemler… O okulu bitirip kaymakam falan olacaksın ya da kendi istediğin işi yapacaksın ama hep soru işaretleri olacak. Sonu nereye varacak? Bu tercihlerden soru işaretli olanını tercih ettim.
cevabını verdi. Bu cevabı Türkiye’de “güvenli yol” olarak görülen başarı idealine bir göndermeydi. Kazım kendi yolunu çizmeyi seçti: “güvenli olan”ı değil; “soru işareti” olanı, belirsiz ama kendini en iyi yansıtabileceği yolu. Kendi yalnızlığını da bir duvar gibi örmedi, müziğiyle çoğaltarak paylaştı.
Dünyada Bir Yerdeyim Ben
Okuldan ayrıldıktan sonra, kendi müzik grubu Dinmeyen‘i kurarak profesyonel müzik dünyasına ilk adımını atan Kazım için müzik sadece ifade biçimi değil, bir direniş alanıydı. Müziğiyle mücadeleyi bir arada tutabildiği için, bizlere de halen bu kadar sahici geliyor. Şarkılarında ezgilerin ötesinde taşıdığı anlamlar da çok çarpıcıydı. Kimliği, duruşu ve özgürlük temaları her zaman onunla beraberdi. Bu duruşuyla birlikte halkın sesi olabilmeyi başardı.
33 yaşında hayatını kaybetti. Bu cümleyi kurmak, her zaman yarım hissettiriyor çünkü Kazım’ın ölümü bir mücadelenin de yarım kalmasıydı. Yakın dostlarından Umay Umay, Kazım’ın ölümünün ardından, “Kazım’ın gidişi bir ölüm meselesi hiç olmadı. Büyük bir eksiklik, evet de, benim için sadece Kazım’ın saçlarını savura savura kahvaltıya gelişi eksikliği…” diyerek hem halkta uyandırdığı hem de müzik dünyasında yarattığı boşluğu çok güzel ifade ediyor. Sadece bir şarkıcının değil, bir dostun, bir kardeşin eksikliği. Onu anmak, sadece geçmişi yad etmek değil, hala süren bir direnişe sahip çıkmaktır. Şarkılarla geçti aramızdan ama bıraktığı etki, yıllardır sürüyor. Şu anda bizler de Kazım’ın mücadelesine sahip çıkma derdi içerisindeyiz.
Hayat Denen Sonsuzluğun Karşısında Bir Çocuğuz
Müziğini, sırf bir eğlence yahut keyif unsuru olarak değil; toplumsal farkındalığı da merkezde bulunduracak şekilde tasarlayan ve icra eden Kazım Koyuncu, mutlaka kendi “şimdi”sinde olduğu gibi, bizim “şimdi”mizde de etkisini koruyor. Her zaman nerede durduğunu belli ederek sevdiği şeyleri korumaktan, haksızlığa ses yükseltmekten ve inandığı değerleri savunmaktan vazgeçmedi. Dinleyicisine yoldaş olarak her zaman farklı bir bağ kurdu. Bu yüzden biz de bugün onun şarkılarında kendimize dair çok şey buluyoruz.
“Ben bir müzisyenim, ondan sonra biraz Karadenizliyim, ama hepsinin ötesinde ben bir devrimciyim. Ve gerçekten doğru bildiğim bir şeyi en azından çok zorlanırsam ortaya koymaktan çekinmem.’’
Kazım, bir dönemin değil, hala süren bir duygunun adı. Devrimci ruhunu yaptığı müziğe ve hayatının her alanına dahil eden Kazım Koyuncu’yu ölümünün 20. senesinde özlemle anıyoruz.
Işıklar içinde uyu, Şair Ceketli Çocuk.
